روزها فکر من اینست و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجـا آمـده ام، آمدنـم بهـر چـه بـود؟

به کجـا میـروم آخر؟! ننمایی وطنـم

مانده ام سخت عجب، کز چه سبب ساخت مرا

یا چه بوده‎ست مراد وی ازین ساختنم

جان که از عالم علوی است، یقین میدانم

رخت خود باز برآنم که همانجا فکنم

مرغ باغ ملکوتم، نیم از عالم خاک

دو سه روزی قفسی ساخته‏اند از بدنم

ای خوش آن روز که پرواز کنم تا بر دوست

به هوای سر کوی‏ش، پر و بالی بزنم

کیست در گوش که او میشنود آوازم؟

یا کدام‏ست سخن می نهد اندر دهنم؟

کیست در دیده که از دیده برون مینگرد؟

یا چه جان‏ست، نگویی، که منش پیرهنم؟

به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی

یک دم آرام نگیرم، نفسی دم نزنم

می وصلم بچشان، تا در زندان ابد

........ از سرعربده مستانه به هم در شکنم

من به خود نامدم اینجا، که به خود باز روم

آنکه آورد مرا، باز برد در وطنم

تو مپندار که من شعر به خود میگویم

تا که هشیارم و بیدار، یکی دم نزنم

شمس تبریز، اگر روی به من بنمایی

والله این قالب مردار، به هم در شکنم

مولانا